پاسخ به سوال :

پیشگیری: بیماری گموز (Gummosis)

1- باید از پایه مقاوم به گموز کشت شود.

2- محل اتصال پیوند که بر روی پایه می باشد در ارتفاع 30 تا 40 سانتیمتر از سطح خاک باشد.

 
3- باغ باید در زمین های سبک و زهکشی شده احداث گردد. 

4- موقع غرس نباید نهال‌ها عمیق کشت شوند و ساقه ها حتی المقدور در خارج از خاک قرار گیرد. 

5- آبیاری به گونه‌ای باشد که آب در تماس مستقیم با تنه درخت نباشد و یا موجب سرایت بیماری از درختی به درخت دیگر نشود 


6- تقویت درختان با استفاده از کودهای زراعی و عملیات زراعی مناسب . 


7- در مناطق مساعد قبل از فصل بارندگی طوقه درختان و ریشه های مجاور را با محلول برد و یا کوپراویت سمپاشی شود. 


راههای معالجه درختان مبتلا به گموز: 
1- خاک اطراف طوقه را به منظور کاهش فعالیت عامل بیماری کنار زد و از تماس آب با طوقه جلوگیری کرد. 
2- اگر آلودگی وسیع نباشدمی‌توان محل آلودگی را تراشید و با چسب باغبانی پوشاند 
3- پوشاندن محل تراشیده شده با خمیری که از 300گرم کوپراویت و 8 کیلو خاک رس تهیه شده است 
4- به محض مشاهده بیماری از قارچ کش کاپراکس کلوراید می توان استفاده کرد.

..................................................................................................

بیماری زوال و مرگ درختان مرکبات ناشی از قارچ Nattrassia mangiferae
 
به نظر می رسد در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان و در مناطق جنوبی ایران کمتر عامل قارچی بتوان یافت که توانایی های مشابهی از نظر تهاجم، قدرت بیماریزایی، دامنه میزبانی و خسارت ناشی از حمله، با آنچه در خصوص قارچ N. mangiferae مشاهده می شود قابل مقایسه باشد، این قارچ هکتارها باغ مرکبات و هزاران درخت مثمر وغیر مثمر دیگر را در مناطق جنوبی ایران از بین برده و همچنان در حال گسترش می باشد.

علائم بیماری :

علائم بیماری را به این صورت می بینیم که عامل بیماری در مرحله اولیه حدوداً اواسط بهار اغلب باعث پژمردگی و زوال در شاخه های انتهایی درخت می شود که این حالت با گرم تر شدن هوا شدت پیدا می کند. ابتدا برگ های سبز خشک شده، سپس در اثر تابش آفتاب به رنگ قهوه ای در می آیند و غالباً از شاخه ها جدا نمی شوند بیماری از شاخه های انتهایی به سمت سایر شاخه ها توسعه پیدا می کند و در نهایت به تنه سرایت می کند، در حالت حاد گاهی آثار بیماری در ریشه ها هم پیدا می شود در مقطع عرضی و طولی شاخه و تنه، بخش های آلوده قهوه ای تیره و سایر بخش ها طبیعی به نظر می رسند در بعضی موارد شکاف هایی به طول 5 تا 10 سانتی متر در پوست شاخه های آلوده دیده می شود که غالباً همراه با خروج صمغ از این شکاف ها می باشد بیماری در مرحله پیشرفته منجر به تشکیل لایه دوده ای از آرتروکنیدیوم ها بین پریدرم و پوست می شود که از شاخص ترین آثار بیماری است.

 

مدیریت مبارزه با بیماری :

1- جدایه های این قارچ مشخصاً  به صورت غیراختصاصی روی میزبان های خود عمل می کنند که این خصوصیت غیراختصاصی بودن در مدیریت مبارزه باید مورد عنایت خاص قرار گیرد به نحوی که سایر میزبان ها و کانون های آلوده در اطراف باغ منهدم و به طور کامل سوزانده شود.

2- هرس سبز و خشک به صورت اصولی انجام شود به نحوی که تنه و شاخه ها در معرض آفتاب قرار نگیرند چون که آفتاب سوختگی اتفاق خواهد افتاد که علاوه بر باز کردن راه نفوذ قارچ شرایط دمایی مناسب برای فعالیت قارچ نیز فراهم خواهد شد.

3- شاخه های آلوده قطع شوند و محل های هرس با مواد ضدعفونی کننده، ضد عفونی شود.

بااستفاده از منابع موجود برای تشخیص:

http://baghdaranemazandaran.com/index_per.aspx

http://baghdaranemazandaran.com/index_per.aspx

 

 

 

/ 0 نظر / 15 بازدید